کد خبر : 527962

تاریخ انتشار : ۱۳۹۴/۰۷/۱۹ زمان : ۴:۰۰

فردوسی پور آن روی بی رحمش را نشان داد

. باهوش است، عادل بود، با سواد است، صادق بود، می‌داند چه کار می‌کند و به فوتبال کمک می‌کرد اما امروز بیشتر از این که به فکر منافع فوتبال باشد به نظر می‌رسد خود و برنامه‌اش را در اولویت قرار داده است و شاید به همین خاطر است که این روزها هم منتقدان بسیاری پیدا […]

عادل فردوسی پور فردوسی پور آن روی بی رحمش را نشان داد.

باهوش است، عادل بود، با سواد است، صادق بود، می‌داند چه کار می‌کند و به فوتبال کمک می‌کرد اما امروز بیشتر از این که به فکر منافع فوتبال باشد به نظر می‌رسد خود و برنامه‌اش را در اولویت قرار داده است و شاید به همین خاطر است که این روزها هم منتقدان بسیاری پیدا کرده و هم این که رفته رفته محبوبیت خود را از دست می‌دهد.
مدت‌هاست که به ساختن یک باند رغبت پیدا کرده و شاید به همین دلیل است که نام روزنامه‌ها و سایت‌هایی که همسو با او هستند را به بهانه‌های مختلف بارها و بارها نشان می‌دهد و بولد می‌کند اما در عوض رسانه‌ها و روزنامه‌های خارج از این حلقه باندگونه را بازی نمی‌دهد و از ذکر نام و منبع و ماخذ آنها به شدت گریزان است.
برنامه دوشنبه شب ۹۰ نیز یک برنامه کاملا مهندسی شده و از قبل طراحی شده بود. او که دیگر نمی‌توانست مطالبات و فشار بعضی از رسانه‌ها، بخشی از مردم و منتقدانش در مورد سکوت معنادار درباره چالش کارلوس کی‌روش و کمیته اخلاق و داستان کی‌روش و داستان صد هزار دلاری او را مسکوت نگه دارد و از کنار آن بی‌تفاوت بگذرد، با یک سناریوی بسیار قوی برای مردم و بسیار مبتذل برای آگاهان، برنامه‌اش را طراحی و روی آنتن برد.
سناریو این بود خودش ساکت بنشیند و حرفی نزند نه در دفاع و نه در مذمت حرکت کی‌روش و استعفای دسته جمعی کمیته اخلاق و در عوض دوست و یار دیرینه‌اش احمد براتی را به جان علی اکبر محمدزاده، رئیس مستعفی کمیته اخلاق بیاندازد.
برنامه این بود براتی، محمدزاده را ساندویچ کند، به او اجازه حرف زدن و دفاع کردن ندهد و عادل با پرستیژ بی‌طرفی فقط یک گوشه بنشیند و نظاره‌گر باشد و محمدزاده که شخصیت و کاراکتر اینگونه مناظره‌ها را نداشته و ندارد گوشه رینگ برود و به ظاهر مات شود و بازنده این مناظره شناخته شود!
برنامه دیگر این بود، توپخانه براتی از همان ابتدای مناظره مواضع محمدزاده را بمباران کند، اصالت و صلاحیت کمیته اخلاق را زیر سئوال ببرد، مسائل بی‌ربط را پیش بکشد تا وقت به کی‌روش و پرونده صدهزار دلاری‌اش نرسد جز در موقعی که تیتراژ برنامه پخش می‌شود و در حد یک دقیقه وقت صحبت کردن به محمدزاده برسد و براتی هم ده بار حرف‌های او را قطع کند و بعد ادامه مناظره به “شاید وقتی دیگر” موکول شود و محمدزاده بازنده نشان داده شود و به همه اینگونه القا شود که “دیدید این محمدزاده و کمیته اخلاق و همکارانش که این همه شلوغ کردند و پاپیچ کی‌روش شدند ظالمانی بیش نیستند؟”
این قدرت واقعی یک رسانه است و فردوسی‌پور حداقل در این مورد موفق شد و توانست آن روی بی‌رحم رسانه و برنامه ۹۰ را هم نشان بدهد.
در این برنامه فردوسی‌پور دو تناقض آشکار را در برنامه‌اش به نمایش گذاشت؛ اول آنجا بود که او همیشه از مسئولین می‌خواست به هر قیمتی به میز خود نچسبند و اگر استقلال آنها حفظ نمی‌شود استعفا بدهند و اعتراض کنند اما در مورد این حرکت محمدزاده و همکارانش که در راستای همین شعار همیشگی‌اش بود نه تنها حمایتی نکرد بلکه استعفای آنها را نیز تا حد یک رسوایی به تصویر کشید، چرا؟! چون آن طرف قضیه پای یک خط قرمز بزرگ برای فردوسی پور در میان است؛ کارلوس کی روش.
تناقض آشکار دوم آنجا بود که او همیشه شعار می‌داد مسئولان فوتبال از مصلحت‌اندیشی اجتناب کنند و هی نگویند فلان مسابقه مهم و بهمان تورنمنت حساس را در پیش رو داریم و قانون سفت و سخت و بدون اغماض اعمال شود اما این بار در مقام دفاع از کی‌روش و حلقه یارانش بازی با تیم زیر متوسط عمان را بهانه‌ای برای مصلحت‌اندیشی و زیر سبیلی رد کردن تخلفات متخلفان قرار داد و اینگونه تصویرسازی کرد که کمیته اخلاق و عده‌ای که به اجرای قانون اصرار داشتند نه تنها به منافع فوتبال ملی فکر نکردند بلکه در نقش یار دوازدهم دشمن و ضربه زنندگان به فوتبال و کی‌روش ظاهر شدند و به تیم‌ملی صدمه زدند…

منبع : وب‌سایت رسمی برنامه نود
ارسال دیدگاه