کد خبر : 3036

تاریخ انتشار : ۱۳۹۳/۱۰/۱۰ زمان : ۷:۰۳

اینها عاقبت به خیر نمی‌شوند

عده ای علم و اراده خداوند خالق جهانیان را در جریان جامعه اسلامی نادیده می‌انگارند و برای خود و گروه خود بدون ملاحظه حضور و تأثیر خداوند تصمیم میگیرند و اجرا میکنند بطوری که حتی در رسانه های اجتماعی هیچ سخنی از حضور و اراده مؤثر خدا نیست. این درحالی است که آنها به وجود […]

عده ای علم و اراده خداوند خالق جهانیان را در جریان جامعه اسلامی نادیده می‌انگارند و برای خود و گروه خود بدون ملاحظه حضور و تأثیر خداوند تصمیم میگیرند و اجرا میکنند بطوری که حتی در رسانه های اجتماعی هیچ سخنی از حضور و اراده مؤثر خدا نیست. این درحالی است که آنها به وجود خداوند و خلق کردن او ایمان دارند اما برای علم و اراده خداوند نقشی در اجتماع و پدیده های انسانی قائلب نیستند. بر همین اساس رفتار شخصی خود را منهای رأی خداوند و متأثرشدن نفس ربوبی او و سرانجام اراده اعتباری و تکوینی او اداره و اجرا میکنند. رفتارهای شخصی و اجتماعی مانند نمازخواندن، حجاب داشتن، وفای به عهد، ادای امانت و گفتار باصداقت و دهها عنوان دیگر چگونه در محضر خداوند انجام یا ترک میشود. و انسان چگونه توجه دقیق خداوند را نادیده میگیرد.

کسانی که به ظاهر اسلام آورند و نماز نمیخوانند مطابق نص قرآنی عاقبت به خیر نمی‌شوند. و حتی در آخرت از آنها پرسیده می‌شود که چه چیزی شما را وا داشته که به جهنم بروید؟ آنها پاسخ می‌دهند: ما اهل اقامه نماز نبودیم . و یا کسانی که شخصیت و آبروی دیگران را با نسبتهای دروغین می‌برند و هیچ حرمتی را رعایت نمی‌کنند چگونه به انتقام خداوند عالم و ناظر گرفتار میشوند.

هیچ معرفت و عملکردی از خداوند مجهول و مخفی نیست. گرچه ممکن است کارهای انسان بر فرشتگان پوشیده بماند، ولی از خداوند پنهان نمی‌ماند. پس او آگاه است و برای پایه علم و آگاهی خود اراده و اجرا میکند و انسان را به عزت و برکت یا ذلت یا خسارت میرساند. و چه بسا انسانهایی که از اساس نمیدانند از کجا خورده اند و هدف از زندگی در این عمر کوتاه چه بوده است. وقتی انسان با تعقل خود به این معرفتها میرسد نتیجه واضح و آشکار را درک میکند که انسان باید همواره خدا را طرف طلبکار فعل ها و ترک فعلهای خود قرار دهد و او را حاضر ملاحظه کند و به پست و پول خود مغرور نشود که به زودی فرا میرد که دست او از هر دوی آنها خالی است. بنابراین فعل و ترک فعل از مسیر خدا خالص کردن او را د رتمام صحنه های خصوصی و اجتماعی حاضر دیدن معنای دیگری به زندگی انسان میبخشد. معنایی که انسان شکوه و عظمت زیستن را با خود احساس میکند و در عین نیاز مطلق به خالق بی نیازی خود را از مخلوق درک میکند و همواره با عزت زندگی میکند. انا اگر اخلاص را در عمل دور کنیم به دنبال سرابی به نام خوشبختی سرگردان هستیم و همواره به دنبال دیگران پرخاشگر و با آنها درگیر هستیم و هیچگاه لذت عزت را نمیبریم و عیب خود را با عیب جویی از دیگران پوشش می‌دهیم و با جستجو از دیگران و درباره آنها گفتن و نوشتن از حال خود و خطاهای ویرانگر خود غافل میشویم و همانطور عمر خود را به پایان میرسانیم.

اخلاص در عمل نیازمند تطبیق اراده خداوند با اراده خود است و چنین تطبیقی مستلزم معرف و مراد الهی است که چه چیزی رضا و خوشنودی خداوند را در حد جامعه و خانواده به عمل می‌آورد. پس خشنودی خداوند بالاترین حقیقت است که همه چیز باید با آن سنجیده شود و پیوری از خدا شاخص رفتارهای حق مدارانه فردی و اجتماعی ماست.

 

احمد اسماعیل تبار / مجله خانواده سبز

ارسال دیدگاه