کد خبر : 1693

تاریخ انتشار : ۱۳۹۳/۰۸/۲۱ زمان : ۷:۰۰

تحصیلات دانشگاهی فقط وسیله است نه هدف

من وقتی که دوره‌ی دانشگاهم تمام شد،‌ اول شغل و حرفه را تجربه کردم. در آن روزها ۲۲ سال داشتم که برای اولین‌بار به سر کار رفتم. در آن‌ سال‌ها که دهه ۱۹۶۰ را پشت سر می‌گذاشتیم،‌ من از آن اندک دخترهایی بودم که از دانشگاه پلی تکنیک مونترال فارغ‌التحصیل می‌شدند. یک مؤسسه در کبک […]

من وقتی که دوره‌ی دانشگاهم تمام شد،‌ اول شغل و حرفه را تجربه کردم. در آن روزها ۲۲ سال داشتم که برای اولین‌بار به سر کار رفتم. در آن‌ سال‌ها که دهه ۱۹۶۰ را پشت سر می‌گذاشتیم،‌ من از آن اندک دخترهایی بودم که از دانشگاه پلی تکنیک مونترال فارغ‌التحصیل می‌شدند.

یک مؤسسه در کبک کانادا برای کارهای برق و الکترونیکی‌اش به دنبال یک مهندس می‌گشت. بنابراین من خیلی زود در آن مؤسسه استخدام و مشغول به کار شدم.

قبل از شروع کارم بود که فکر می‌کردم کار در آن مؤسسه مثل درس و کارآموزی دوره دانشگاه است. ولی پس از شروع کار بود که فهمیدم ۵ سالی که مشغول تحصیلات دانشگاهی بودم برای کار کافی نیست و من هنوز خیلی چیزها را نمی‌دانستم. این بود که شروع کردم به یادگیری مجدد! هر سؤالی را که داشتم، می‌پرسیدم و سعی می‌کردم سطح اطلاعات و معلومات خود را بالا ببرم. از نظرات دیگران بهره می‌بردم… و درس‌ها می‌آموختم!

در این راه بود که فهمیدم تحصیلات دانشگاهی فقط وسیله هستند و نه هدف. برای رسیدن به هدف باید راه حلهای دیگری را جستجو کرد. امروز می‌دانم که ما همیشه باید با اعتمادبه‌نفس کافی برای آموختن و درحال افزودن اطلاعات خود باشیم. هرگز نباید به خاطر اینکه همه جوابها را نمی‌دانیم خود را کوچک و حقیر فرض کنیم.

ماجرایی که ‌خواندید مربوط به میشلین بوشار است که اکنون مدیریت همان مؤسسه را بر عهده دارد.

ارسال دیدگاه